روزگار را پذیرفته و تسلیم آن شده است

اخر چرا موی من سفید شد؟

چرا هوش من از دیگری کمتر است؟

کسی که ماهیت روزگار را پذیرفته است، می داند و می بیند که روزگار هم پیری دارد و هم سیل، هم جنگ دارد هم کشته شدن؛

در یک بازی فوتبال اگر بازیکن باشی با رفتن توپ در دروازه ات غصه می خوری، اما اگر جزء داوران باشی می دانی که به دروازه رفتن توپ امری طبیعی است؛

در بازی زندگی هم اینچنین است؛ اگر کسی که فقط بردن را در زندگی می پذیرد، با شکست خوردن مایوس می شود و با شکست خوردن دچار یاس می شود و با برنده شدن مغرور می گردد.